หายไปในพริบตา

memory

ก่อนอื่นเลยก็อยากจะบรรยายสารรูปตัวเอง ให้ฟังก่อนว่าเรานั้นเป็นคนที่งั้นๆ แหละแต่จริงใจ และด้วยความที่อยากจะสวย ก็เลยคิดที่จะทำอะไรบางอย่างกับผมตัวเอง ใช่แล้ว เราเป็นคนผมหยักศก คือ ไม่ได้หยิกทีเดียว หรือไม่ได้ตรงดิ่ง ฉะนั้นพอวันที่ทางโรงเรียนประกาศผลว่า "วิชาใดที่มีคนตกบ้าง" เราก็คิดเลยว่าเอาล่ะ วันนี้แหละฤกษ์ดีที่เราจะไปทำการยืดผมตัวเองให้ตรง จากนั้นก็ไม่รีรอใคร รีบมุ่งตรงไปยังร้านเสริมสวยร้านหนึ่ง พอเข้าไปปุ๊บ ช่างคนหนึ่งก็ถามว่ามาทำอะไร เราก็เอาเลยกะแบบอยากสวยเต็มที่ ตอบเลยว่ายืดผมค่ะ อ้อลืมบอกไปว่าผมเราแบบทรงนักเรียน สั้นแค่ติ่งหูเท่านั้น จากนั้นเขาก็ทำผมเราไปเรื่อย ๆ ประมาณ 2 ชม.รวมค่านั่งคอยด้วยก็ปาเข้าไป 3 ชม. เอาล่ะเสร็จซักที หันไปมองกระจก ว้าว ใครนะสวยจริงๆ เลย (แหวะ) แล้วช่วงสุดท้ายก็มาถึง เราถามช่างว่า "ค่าทำผมทั้งหมดกี่บาทคะ" ไม่ทันได้ตั้งตัว ตอนนั้นใจหายไปไหนไม่รู้ เมื่อช่างบอกว่า 500 บาท เท่านั้นแหละ ก็โธ๋เอ๋ยใครจะไปคิดล่ะว่าทำผมแค่นี้ แล้วผมก็สั้นจู๋ขนาดนี้แล้ว แล้วทำไงดีล่ะเงินก็ไม่มี มีอยู่แค่ 200 บาทเอง เอาล่ะเป็นไงเป็นกัน ก็บอกช่างไปว่ารอก่อนได้ไหม จะกลับไปเอาเงิน โชคเข้าข้างจริงๆ เมื่อช่างเชื่อใจคนดีๆ อย่างเรา โถ... นี่คงเป็นบทเรียนราคาแพงเลยในชีวิต

ถ้าชอบหน้านี้ แนะนำหน้านี้ให้เพื่อนคุณทางเมล ได้ที่นี่

ชื่อผู้ส่ง: ( ตัวเรา )
Email : เพื่อนเรา

 
   
 
 
 
 
 
 
   
 
Copyright © 1998-2003 Narak.com. All rights reserved by Narak Team.